Συνέντευξη του συγγραφέα Τζάιλς Μίλτον στο Le Journal du Dimanche.

Ο Τζάιλς Μίλτον αναφέρει:

 «Σύμφωνα με το καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν, οι Ουκρανοί δεν είναι άνθρωποι».

Από την Karen Lajon, 24 Απριλίου 2022

Ο Τζάιλς Μίλτον, ιστορικός και συγγραφέας του βιβλίου Ρουά ματ στο Βερολίνο, ανατρέχει στην εισβολή των Σοβιετικών στρατευμάτων στη γερμανική πρωτεύουσα το 1945 με σκοπό να αποκρυπτογραφήσει τα εγκλήματα στην Ουκρανία και την προπαγάνδα της Μόσχας.

Για να κατανοήσουμε τα εγκλήματα που διαπράττονται στην Ουκρανία από τους Ρώσους στρατιώτες συχνά ανατρέχουμε στη στάση της Μόσχας κατά τη διάρκεια των πολέμων στην Τσετσενία, τη Γεωργία και τη Συρία. Όμως, μια ιστορική αναδρομή στο Βερολίνο του 1945 θα μπορούσε να εξηγήσει καλύτερα τα τωρινά γεγονότα. Το έτος αυτό σημάνει η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ενώ βρίσκει τη Γερμανία ηττημένη. Οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις η Αμερική, η Σοβιετική Ένωση, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία σκόπευαν να μοιραστούν το Βερολίνο. Ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει πρώτος στην ηττημένη πρωτεύουσα διψώντας για εκδίκηση λόγω της γερμανικής εισβολής στα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης το 1941 κατά την οποία στρατιώτες του Χίτλερ διέπραξαν σφαγές, βιασμούς και λεηλασίες. Ο Στάλιν ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να κερδίσει, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι όλοι Βερολινέζοι θα λιμοκτονούσαν. Ο αποκλεισμός του Βερολίνου διήρκησε περισσότερο από δέκα μήνες. Η επίθεση που δέχεται σήμερα η Ουκρανία από τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν κάνει το έργο του ιστορικού Τζάιλς Μίλτον πιο επίκαιρο από ποτέ. Κι αν το Κίεβο δεν είχε γίνει, παρά τη θέλησή του, η σωτηρία και το νεκροταφείο της Δύσης;

Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά στη στάση των Ρώσων στρατιωτών σήμερα και το 1945;

Όταν ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στο Βερολίνο την άνοιξη του 1945 διέπραξε πολλές θηριωδίες ειδικά κατά των γυναικών. Τα στρατεύματα αυτά αποτελούνταν από τους πιο απείθαρχους και βίαιους στρατιώτες, το εθνικό αίσθημα των οποίων είχε σβήσει. Συχνά προέρχονταν από απομακρυσμένες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με ελάχιστη εκπαίδευση και είχαν μεγαλώσει υπό δύσκολες συνθήκες σε χωριά χωρίς ρεύμα ή τρεχούμενο νερό. Το γερμανικό βιοτικό επίπεδο τους σόκαρε, γι’ αυτό το λόγο κατέστρεψαν και λεηλάτησαν το Βερολίνο σε πολύ μεγάλη κλίμακα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες ανθρώπων από τα ουκρανικά χωριά που κατέλαβαν οι Ρώσοι το ίδιο συνέβη στην Μπούτσα και σε ορισμένα άλλα μέρη βόρεια του Κιέβου.

Θεωρείτε ότι στον ρωσικό στρατό υπάρχει ένα αμετάβλητο πρότυπο από το 1945;

Υπάρχει ένα κοινό νήμα στις πράξεις τους. Το μοτίβο της ολοκληρωτικής καταστροφής των πόλεων και των αστικών κέντρων που αποτελεί από μόνο του έγκλημα πολέμου, δεν είναι κάτι νέο έχει επαναληφθεί στην Τσετσενία αλλά και στο Χαλέπι της Συρίας. Δεν έδρασαν διαφορετικά στο Βερολίνο. Η αδιάκριτη χρήση τυφλής βίας είναι το κοινό χαρακτηριστικό του Κόκκινου Στρατού και του σημερινού ρωσικού, αρκεί να κοιτάξουμε τις φωτογραφίες από τη Μαριούπολη. Οι ρωσικές δυνάμεις δεν στοχεύουν απλώς στις στρατιωτικές υποδομές ή τις αποθήκες όπλων, εκτοξεύουν σκοπίμως πυραύλους σε αστικές περιοχές.

Στο βιβλίο σας είναι σαφές ότι οι εντολές έρχονται πάντα από ανωτέρους. Ο Στάλιν είχε πει στους στρατιώτες του ότι όλοι οι Γερμανοί είναι ναζί και πως είχαν όλα τα εφόδια για να εξοντώσουν τον εχθρό. Συμβαίνει το ίδιο σήμερα;

Το 1945 ο Κόκκινος Στρατός είχε άδεια να πράξει όπως ήθελε,  σχεδόν όμως ενθαρρύνθηκε να εκδικηθεί τους ναζί ξεσπώντας στους Γερμανούς αμάχους και συγκεκριμένα στις γυναίκες. Ο ιστορικός και συγγραφέας Ίλια Έρενμπουργκ που υπηρέτησε την προπαγάνδα του σοβιετικού καθεστώτος, είχε πει τη περιβόητη φράση:

«Πάρτε τις γυναίκες ως νόμιμα λάφυρα πολέμου σας ανήκουν άλλωστε δικαιωματικά και καθώς προχωράτε σκορπίστε τον θάνατο, κάντε το αυτό χωρίς κανένα οίκτο».